Ze kwam speciaal terug uit het buitenland, want haar enige goede oog was ineens sterk achteruitgegaan. De revalidatietherapie waar ze maanden naar had uitgekeken moest ze afbreken. In zak en as vertelde ze haar verhaal: na jaren van zware immuuntherapie was ze eindelijk opgeknapt, haar optimisme terug, en nu dreigde ze alles te verliezen door het verslechterde zicht van haar overgebleven oog.
Uit onderzoek bleek een forse nastaar. Eerst maar behandelen, daarna verder kijken. Midden in het drukke spreekuur voerde ik de capsulotomie uit. Toen ze rechtop kwam zitten bleef ze stil, tranen in haar ogen en ze hield haar hand voor haar mond; het zag er verdrietig uit. Ik deed de deur naar de gang open en liep met haar mee naar de wachtkamer. Ineens riep ze: “Ik kan weer zien! Mensen, ik kan weer zien!” De mensen in de drukke wachtkamer keken haar met grote ogen aan. Ik kreeg een grote glimlach op mijn gezicht. Wat hebben we toch een prachtig vak!
Beste mensen, geniet ook dit nieuwe jaar van ons prachtige vak. Wat een voorrecht om dit te mogen doen!
Hans Vingerling, voorzitter NOG
